Chapter OneI was walking in this very bright street. I couldn’t see anything except this bright light in front of me. Hindi ko maintindihan kung bakit ganito, basta ang alam ko, kanina pa ako naglalakad at hindi ko alam kung san ako pupunta. And as I go on walking in this street, I was shocked with what I have seen. The only thing I remembered is, I’m just beside with my loved-one. Then what the heck Im alone right now? I am so afraid this time, I don’t know. I’m alone here, walking in an unknown place. I’m frightened because I haven’t seen my family yet. And him, too.
After this long walk, everything’s became clearer, ito na ako ngayon, naglalakad sa isang lugar na puno ng lungkot at lumbay. Hindi ko alam kung ano ang meron pero natatakot ako. Hindi ko maintindihan, naguguluhan ako. I felt my tears falling down from my eyes, I’m afraid. I continue walking in this weird place until I saw people running and quite nervous. I followed them and I saw a person trying to do all he can to save the life of this poor kid. Nakita ko kung gano kasincere sa mga mata niya na mapagaling yung batang hawak niya. He tried all he can do. Hindi ko nakakayanan ang paghihirap na dinaranas ng bata kaya tumakbo ako palayo.
Until I saw an open door, pumasok ako sa loob at nakita ang isang pamilyang umiiyak, I don’t know why are they crying pero nadala ako sa lungkot nila, kaya napaiyak din ako. Until I realized everything when, I see this young man lying down in a bed. I feel the pain inside my heart nung malaman ko ang mga bagay nay un. I feel clueless, wala pa din akong alam. Naguguluhan ako sa mga nangyayari kaya umalis na lang ako sa lugar na yun. I’m still crying while walking in this place, until I saw a familiar face. I couldn’t remember who is he but I know to myself that I know him. I followed him wondering why he’s here.
I was so happy when I saw my parents. Akala ko palagi na lang akong magiging mag-isa sa malungkot at lugar nato. Nga pala? What are they doing here? Why are they…. Naramdaman ko ang tulo ng luha ko ng makita ko ang sarili kong nakahiga sa kamang yun. Hindi ko alam kung bakit pero ewan. Nilapitan ko sila mama, kinausap ko sila pero parang hindi nila ko naririnig. Hinawakan ko sila pero hindi nila ko nararamdaman. Nalungkot ako sa mga nakita ko, sa mga nangyayari. Sa lahat. Hanggang sa maalala ko na kung sino yung lalaking sinusundan ko kanina. Sumaya ko. Kasi tinupad niya yung pangako niya saking hindi niya ko iiwan. I saw him, I saw my loved-one. Alam kong siya lang ang nakakaintindi sakin, siya lang ang makakadama sakin. Alam ko, Tama ako.
Nilapitan ko siya, at niyakap ko siya habang nakatalikod siya sakin. Namiss ko siya, kaya mas hinigpitan ko pa yung pagyakap ko. Hanggang sa naramdaman kong, napaharap siya sakin. “Nakikita mo na ba ako? Please sumagot ka. Mahal na mahal kita” Tumalikod ulit siya sakin, at lumapit sa may kamang kinahihigaan ng hindi ko alam. Akala ko nararamdaman niya ko, akala ko naiintindihan niya ko. Pero bakit ganito? Nag-iisa na ba ko? Patay na ba ko?
“Celine, Mahal na mahal din kita. Tandaan mo yan” Oooh. Nakalimutan ko nga palang magpakilala sa inyo, ako nga pala si
Celine Fernandez16 years old, 1st year college student ng International University. I am a pure Filipino, walang halong kano at walang halong hapon. Ayoko nga pala sa mga taong hindi marunong tumupad sa pangako, pero gusto ko ng maraming kaibigan, samahan mo kong tunghayan ang buhay ko! :-)
NBSB ako, No Boyfriends since Birth. Hahaha. Marunong naman akong magmahal, I have lots of suitors either, well, I just don’t like to be committed in a nonsense relationship, to a nonsense boy. Madami akong qualifications para sa magiging boyfriend ko, kahit panget basta hindi ako iiwan. Pero I guess kahit pangit, wala ng ganyang ugali, dahil sa panahon ngayon feeling pogi na ang iba. Joke. Okay, to be honest with you. I already have a boyfriend. Well, I can describe him as,
Masunget, moody, palaaway, basagulero at !@#$. All negative, right? Yeah, he’s attitude is like that. Masunget, kapag hindi ko siya sinusunod, if I don’t like to eat and if I dont text him. Moody, kapag nag-aaway kami, bigla na lang mag popokerface o di mamamansin, pero sa huli bibigyan niyan ako ng isang MALAAAAAAKIIIIIIINGGGGG HUG.
< Palaaway, lalo na kapag tungkol na sakin, kapag may nambabastos, o binubully ako. Basagulero, wala lang. Hahaha. I called him that way when he is protecting me to those harmful insect people. HAHA. And, !@#$? !@#$ siya kasi minahal niya yung isang katulad ko. Na…
Anyway, my friends told me that we met in a very weird way. I almost forgot kung pano kami nagkakilala pero kinwento ulit yun ng mga kaibigan ko.
“Anj, ayos ka na ba?” Tanong ko sa aking cousin na si Anjelyn.
“Yes babe, wait just put some make-up on” Sagot niya.
Pupunta nga pala kami sa isang party sa Shangri-la. I don’t know who the hell is that kid na magbibirthday pero katrabaho daw ni mommy kaya pupunta kami. Well, Gusto ko ring pumunta kasi..
First: It’s Boring.
Second: It’s Boring.
Third: It’s Boring.
Ganyan paikot-ikot ang araw ko kapag walang pasok. Anyway, matatapos na naman ang bakasyon, sulit sulitin na kasi next week pasukan na. Me and my cousin goes to that party na nga. Hindi naman kalayuan pero eto na naman ako! Nahihili ako. Hindi kasi ako sanay sumakay sa kotseng may malakas na pabango. Shizz, I have migraine again. Kaya ang ginawa ko na lang ay natulog. This is the best way na siguro para hindi ko na mafeel pa ang amoy na yan.
After 30 mins of traveling.“Cel, gising na” Paulit ulit na sabi ng cousin ko.
“Eto na, wag ka ng makulit” bumangon na rin ako.
Heyah, Im worried with my look right now, feeling ko kasi mantikang-mantika ang tulog ko at nababoy na mukha ko. But still, I know Im pretty. HAHAHAHA. At last!! We’re here na sa sinasabi nilang party. Geez, so many children, as in children ha. Wala nga yatang teen ditto maliban samin ni Anj. Sobrang nakakahiya. Tae,
“Anj, Let’s go na. Ikot ikot na lang tayo ditto sa mall” Sabi ko.
“Eff, nakakahiya naman. Let’s go.” Sabi niya ng may inis.
And then here we go. We’re just walkin and walking and walking here in this mall. I’ve decided to go for a window shopping. Kung sang sang boutique na kami nakakarating. Pumasok ako sa Mint, may kuya’s favorite boutique. This is my favorite too dahil honestly, magaganda talaga ang damit nila. Kumuha ako ng mga damit na pwede kong suotin, mga 3 shirts. And after that, I went to the fitting room na. Dalawa lang ang fitting room ditto, yung isa nakasara pinto, which means. May tao. Yun isa medyo nakabukas, kaya lumapit ako.
Nung papalapit na ako sa pintuan bigla akong tinawag ni Anj. Parang sinesenyas niya na bilisan ko daw, kasi magsusukat din siya, eto namang si ako, binilisan ko din. So pumunta na agad ako sa medyo nakabukas na door. At nung bubuksan ko na.
“Oh My, Please forgive me” With matching sign of the cross.
Napatunganga na lang ako ng biglaan, hindi ko alam. Hindi ako makagalaw, basta ang alam ko lang, nakatingin ako sa loob ng pintuan at sa lalaking naka TOPLESS. Nahimasmasan ako after ng ilang Segundo, nakita ko yung mukha nung lalaki. He’s, HOT. He’s, Handsome. And most of all, nagpaturn-On sakin, He smells so GOOD. Napansin nung lalaking nakatingin ako sa kanya. At nung nakita ko siya, napangiti na lang siya.
“Uhh-hmm. Sorry” “Fine” Sagot niya.
Yun lang? Fine lang ang sagot niya? Jusko. Hahaha. Nakakahiya ako, grabe ang engot engot ko. Pinasok ko ang isang fitting room na may lalaking nakahubad. What the heck is this. Tapos sinungitan pa ko? Nakakainisss. Umalis na lang agad kami ni Anj dun sa sobrang inis.
“Uhh, ano itsura niya? Gwapo ba? Ano? Type mo?” Tanong ng tanong si Anj.
“Can you please shut up?” Naiinis kong sagot.
“K. Sorry. By the way, you’re blushing” Inis niya.
OHEM. She got to be kidding me. Ako? Magbablush dahil sakanya? NO WAY. NO NO NO NO NO MAYBE? :-( Well, He’s kindda cute and I don’t know. Am I falling in love with him? Heyah. Shut up. Ay, kinakausap ko na sarili ko. Nakakainis, naiinis ako. Sinampal sampal ko yung sarili ko.
“Ayiee, I’m right. You like him, don’t you?” Inis ulit ni Anj.
“Dapat ba hiningi ko yung number?” Tanong ko.
“Hindi naman sa pero OO! Ang engot mo” Pasigaw niyangsinabi sakin.
“Ganto na lang, Hmm. We’ve met for the first time right? Hanap tayo ng sign, kapag tatlong beses ko na siyang nakita, I guess It’s the sign na para hingin yung number niya.” Hamon ko.
“That’s a great idea couz, Osya, tara let’s sing na lang sa k-hub.” Aya ni Anj.
“Gusto ko din eh, tara! Tara!” And here we are, naglalakad papunta sa may K-hub. Nagtetext lang si Anj at hindi kami nag-uusap. Kaya eto ako isip ng isip ng kung anu-ano. Kesyo matutupad ba yung 3 signs na hinahanap ko, aasa lang ba ako sa mga signs na to, kinuha ko nab a talaga dapat yung number kanina pa. Andami daming pumapasok sa utak ko. Hanggang sa naalala ko na naman siya. From his face unto his tummy. Yung buhok na nakaayos mabuti, yung mata niya na may kalakihan, yung ilong niyang matangos, yung labi niyaang.. Masaharap halikan. Ohwell, stop what you are thinking kasi hindi ko siya pinagnanasaan. He’s just. HOT. Okay, let me describe him again, yung adam’s apple niya? Yung muscles niya sa braso at ang pinakasalahat, yung ABS niyang 6 packs. Ohaa, san ka pa. But, he’s very snobbish. And ayoko sa lahat yung masungit. Okay?
Okay, heto na kami sa may K-hub, binigyan na kami ng specific room at ang room naming ay?? United States. Hahaha. Room sounds crazy pero astig talaga. Dulong dulo yung room namin, tapos may kaharap pa siyang isang room. Pumunta na kami para malaman kung ano yung katapat kong room, nageenjoy ako sa mga names ng room eh. Hahaha, at ng nasa tapat na kami ng United States, sumilip ako sa kabilang room at nalaman ko na yung bansaaa, IRELAND. At ang tao sa Ireland? Ay mukhang mga Islander, ang Islander na nakita ko sa MINT.
“Couz, ayan na siya. Nandiyan siya sa kabilang room”“Sino si Mr.MINT?” “OO! Gossh. We’ve got the 2nd sign. Omygash.” Kinikilig kong sinabi.
“Sh!t, anu na? Kukunin mo na number?” Eng eng talaga tong si Anj.
“Hindi pa! Kulang pa ng isang sign. If nakuha ko yung pangatlo, this is meant to BE!” So nandito kami sa loob ng malamig na United States. Mag-iisang oras ng kumakanta si Anj ditto, at ako nakasilip lang sa kabilang room. Omygash. He’s very handsome talaga. Ambilis ng oras, sana huminto na lang. NAKAKAINIS. NAKAKAINIS. HAHAHA. And there it goes, time na kami. 1 oras nirent naming eh. Lumabas na agad kami ng cousin ko. Lumayo-layo at umikot ulit para matupad ang third sign.
But I guess, masyadong mapaglaro ang tadhana, 2 oras na kaming paikot ikot ditto sa mall pero wala pa din kaming nakikitang bakas ni Mr. MINT. Nalulungkot ako para sa sarili ko. Mukha na kaming tanga ditto ni Anjelyn paikot-ikot para lang Makita ulit siya. Pero failed talaga. Nalulungkot na ko, nawawalan ng pag-asa.
Lord,
Diba siya ang para sakin?
Bakit di pa po siya nagpapakita?
Lord,
Gusto ko naman sumaya,
Gusto ko ng lalaking magpapasaya sakin,
Gusto ko ng magmahal.Nalulungkot ako sa mga nangyayari. Naiiyak ako, hindi ko alam kung bakit pero NASASAKTAN AKO. Umaasa kasi ako eh. Pero kahit na. Sana naman ni minsan sa buhay ko, matuto akong magmahal. Please tulungan niyo ko. Gusto ko na siyang Makita ulit. Gusto ko siya. Gusto.
“Uy couz, bakit ka umiiyak?” tanong ng nag-aalalang si Anj.
Umiling lang ako na parang wala lang. Pero sa loob loob ko. Nasasaktan ako. Kasi akala ko para talaga kami sa isa’t isa. Hindi niyo ba napapansin? Ang weird ng way ng pagtatatagpo naming. Pero dahil sa pride ko at sign na yan. Nawala lahat! Nawala!
“Anj, Let’s go back to the party na. Gutom na ko” Sabi ko.
Nagnod na lang si Anj at bumalik na nga kaming dalawa sa party. When we already at the party, halos tapos na, pero may mga nagpaparty pa din. Parang bar na siya. Masaya naman yung mga tao, nagsasayawan, masaya. Ako nanunuod lang sa kanila habang iniisip si MINT. Sh!t. Bakit ganito yung nararamdaman ko. Kakakita pa lang naming pero nainlove na agad ako sa kanya? Bakit ganito? Bakit kaya pinagkait pa sakin to? :’(
Suddenly a song plays.
Sayang ang, mga sandaling pinalipas ko. Naron ka na, bakit pa humanap ng iba? Ngayon, ikaw ang pinapangarap, pinanghihinayangan ko. Ang lahaat.
OO na, nagsisisi na ko na hindi ko pa nilubos yung oras, na dapat nakuha ko na yung number niya. Dapat kasi hindi ko na sinunod yung sign eh. Ang tanga ko ba?,
Sayang, bakit ako nag-alinlangan pa. Tuloy akoy lumuluha at nanghihinayang.Naiyak ako sa tugtog at sa realization ko. Kaya tumakbo ako sa papuntang C.R. Nakita ni Anj na umiiyak ako pero din a niya ko pinansin kasi alam na niya siguro yung dahilan. Hanap ako ng hanap kung nasaan yung CR ng girls hanggang sa narealize kong wala palang CR ditto, pero merong wash room. Dun na lang ako nagstay para magayos ng mukha. Pero fail yata, kasi napunta ko dun at mas lalo lang akong napaiyak.
Hanggang sa nakakita ko ng kamay na may hawak na panyo. Kinuha ko yung panyo kasi basing basa ng ng luha yung mata ko. Pinunasan ko yung luha ko tapos nagthank you ako sa kanya. At pagharap ko sa kanya.
“Wag ka ng umiyak, nandito lang ako” Sabin ni.
“MR. MINT!!!?” Sigaw ko.
“Anung Mr. Mint? Hahahha. Binuo mo 3 signs ko. :-)” Sabi ni Mr. MINT
“3 Signs? Anu meron sa 3 signs?” Tanung ko.
“Na kapag tatlong beses kita nakita, may meaning yun” Sabi niya.
Nagulat ako sa mga sinabi niya. This isn’t true. Am I Dreaming? Pati sa signs? Pareho kami? Bakit ganun? Ganun nab a talaga kami kaMeant to be? God heard my prayers!
“Ohh. Bakit ka ba umiiyak? Wag ka ngang umiyak, mukha kang tanga” “Ayos ka ah, okay na ko. Salamat” Bati ko. Sabay ngiti.
“Oh diba ang ganda mo pag nakangiti, kamukha mo si Budoy” Sinabi niya ng walang expression.
“Ah ganon? Galing. Palakpakan.” “Kinakausap mo ko di mo naman ako kilala” Sabi niya ng cold.
“Ikaw kaya unang nakipag usap, oh, edi ako si Celine Fernandez, Ikaw?”“Sethrick Sarmiento” Then he gave me a weird smile.
